Op de tweede dag van het North Sea Jazz stond er voor mij een uitgebalanceerd menu van soul, moderne jazz en sate met friet op het menu. Om te beginnen met de soul, hoewel Naomi Shelton & The Gospel Queens al in vroeg stadium hadden afgezegd was nog steeds de creme-de-la-creme van de New Yorkse soulscene te gast.
Lee Fields met band The Expressions gaven de aftrap voor de soul op de zaterdag met ingetogen en geperfectioneerde funky soul met onze favoriete opvolger van James Brown. Ook hier konden de stoelen in de Congo zaal aan de kant. Meer soul met Sharon Jones & The Dap Kings, en hoewel ik ze de laatste tijd al meermalen heb gezien blijven zij beter worden en ik dus terugkomen. The Dap Kings spelen net als The Expressions onberispelijk maar dan energieker en het geluid bleef ondanks de enorme afmetingen van de Nile zaal perfect. Sharon Jones en haar Dap kings gingen van langzame tranentrekkende soul (Mama don’t like my man bijna acapella) tot razendsnelle funk en het werkte allemaal. Ondertussen vergeet Sharon Jones haar gegarandeerd-succes podiumact niet met een demo jaren 60 danshypes plus een geinspireerd intermezzo Afrikaans dansen.
Sharon Jones and the Dap-Kings - I Learned The Hard Way @ Radio 6 luisterpaal
Maar er was ook jazz op het North Sea Jazz. De Noren van het Tord Gustavsen Ensemble speelden introverte kamerjazz en zolang de drummer niet toegaf aan zijn stadionrockimpulsen en lekker knisperig bleef spelen was het bloedstollend mooi. Eentje in de categorie om-in-de-gaten-te-houden: Christian Pabst Trio, een band van 3 jonge kerels op piano, drums en contrabas. Een van de eerste nummers was drum&bassige jazz zoals 4 Hero ze graag live zouden willen maken: lyrisch, om maar eens zo’n jazzwoord te gebruiken, en soulvol pianospel, stuwende baslijnen en strakke drumritmes met een goed uitgekiend geluid. Andere nummers waren iets geijktere jazz maar met dezelfde breed uitwaaierende piano, ijzerstrakke drums en no-nonse bas. Wij wachten op een vinyluitgave en een betere bandnaam.
Ook gehoord en gezien: een klein stukje The Roots, maar ook hier zorgde het gepatenteerde zwembadgeluid van de Maas zaal ervoor dat er weinig van het geluid overbleef, iets dergelijks gold voor Gilberto Gil die enkel goed hoorbaar was toen bas en percussie achter de coulissen verdween en Gilberto Gil met violist en trekzak eindelijk hoorbaar was. Ik zou zeggen vraag die sloopvergunning maar vast aan. Verder een klein stuk van het optreden van Rokia Traore gehoord in de wat statische zaal Darling. Zolang de neigingen tot obligate rock beheerst bleven voor herhaling vatbaar.
The Roots - How I Got Over @ Radio 6 luisterpaal
Net gepubliceerd: het volledige programma van het North Sea Jazz festival. Als grootste en vaak ook interessantste jazzfestival van het land komt NSJ altijd weer met de beste jazz en aanverwanten op de proppen (naast de belegen publieksfavorieten in de echoputten van de grootste zalen). Met een snelle blik op het programma kunnen we al wel vast een eerste lijst aanraders en afraders geven. Te beginnen met de artiesten waarvoor wij zeker naar Rotterdam afreizen:
vrijdag
Op deze dag is een blik hedendaagse soulzangers/zangeressen opengetrokken, wij tippen in elk geval Jamie Lidell, de overtuigende poppy soul van Corrine Bailey Rae (luister haar nieuwe album) en Caro Emerald (op plaat erg tof, maar heb wat minder goede reacties gehoord over de liveband). Verder Rundfunk favorieten Hypnotic Brass Ensemble (hoempa-de-hoempa), Jose James met John Coltrane vertolkingen, het Joris Posthumus Quartet (a.k.a. The New Quartet), oude rot Gil Scott Heron, Caetano Veloso (klassieke Braziliaanse liedschrijver) en Dimlite (echt interessante beatmaker), de experimentele r&b van Shafiq en Typhoon + New Cool Collective.
Gelukkig kan je wat ons betreft ook wel wat links laten liggen o.a.: Ryan Shaw (vreeeselijk saaie retro-soul) of Hudson Mohawke (wegwerp plastic beats).
Geen soul of funk op de zondag, maar wel een programma met andere interessante muziek. Anouar Brahem is je man als je oor hebt voor een mix van jazz, kamermuziek en Noord-Afrikaanse geluiden. Je zal dan helaas Scandinavische rockende jazzers Jaga Jazzist moeten missen en eveneens accordeonheld Richard Galliano.
North Sea Jazz - 9/10/11 juli volledig programma
Gehamsterd hebben we: de beste funky, jazzy en soulvolle platen voor koptelefoon, surroundset of dansvloer en we delen ze graag met je. In willekeurige volgorde:
1 Sharon Jones & The Dap Kings - I Learned the Hard Way Als er iemand is die de 2e jeugd van de soul smoel heeft gegeven (en daarbij de klassiekers naar de kroon steekt) is het wel Sharon Jones met haar strakker dan strak en soulvoller dan soulvol spelende Dap Kings. Nieuw album is bijna uit maar al wel integraal luisterbaar hier. En we mogen alvast verklappen dat het wederom een klatser is.
2 Mulatu Astatke - Mulatu Steps Ahead Mulatu Astatke, Ethiopisch toetsenist en vibrafonist maakte vorig jaar al een comeback met Britten The Heliocentrics en daarin voorzag hij in een grote behoefte want de heruitgaves van zijn Ethiopische jazzplaten uit de jaren 70 hadden wij en hele volksstammen met ons inmiddels grijs gedraaid. Blijkbaar kreeg hij de smaak te pakken en komt opnieuw met een vervolg (luister) en dat kunnen wij niet erg vinden als het resultaat zo goed is.
3 The Bamboos - 4 Australische funklievelingen heb ik nog nooit op een echt sterk album kunnen betrappen. Er zijn altijd een paar vocale uitschieters met gasten achter de microfoon, maar de instrumentalen klinken altijd naar plastic is mijn uiterst persoonlijke mening. Dit geldt ook weer voor het nieuwe album 4, maar de single die hieraan vooraf ging is dan wel weer uiterst genietbaar: On the Sly met Kylie Auldist en Turn It Up met Lyrics ‘I Changed My Mind‘ Born.
5 BK-one - Tema Do Canibal feat. The Hypnotic Brass Ensemble Het ultieme hoofdknik- en voettapnummer is zojuist afgeleverd door BK-one met een niet te verwaarlozen rol voor onze favoriete koperblazers van The Hypnotic Brass Ensemble. Men neme een deel dikke hiphopbeats, een deel Braziliaanse percussie en twee delen hoempa-ende koperblazers en wie The Hypnotics kent weet dan al genoeg. Vet.
6 Sono Rhizmo - Soledad / O Telefono Van goede Colombiaanse Cumbia krijg je nooit genoeg, net zoals van degelijke samba. Twee remixen van mij onbekende artiesten die de originelen op een subtiele manier veredelen tot danskrakers voor de betere dansvloer. Binnenkort ook bij ons te horen op een volgend Echte Boter Edicion Tropical.
7 Kokoura - Moribyassa (Rundfunk deep edit) Maanden gezwoegd heb ik op deze remix van Amsterdams/Senegalse band (plus muzikanten uit Burkina Faso, maar het bijbehorende bijvoeglijk naamwoord schiet me daar niet zo snel te binnen). Het resultaat mag er van mij zijn: diep en dubbig. Ik beveel het bij deze graag nogmaals aan.
8 Tobrock & Fella Vaughn - Rockafella Wanneer heb ik voor het laatst mijn hiphop zo dansbaar gehoord? Te lang geleden om het te kunnen herinneren en Tobrock & Fella Vaughn redden met hun mixtape de hiphopdansvloer op moderne én funkige wijze.
9 Christian Prommer’s Drumlesson - Jaguar / Groove la Chord Houseproducer Christian Prommer gaat verder waar zijn laatste album is gebleven: akoestische versies van technoklassiekers, die hij meestal met een stevige sambajazzondergrond meegeeft. Detroittechnoliefhebbers kennen de originelen natuurlijk uit het hoofd, maar ondanks de klassiekerstatus van de nummers klinken de akoestische versies fris. Mooi hoe ondanks dat de machines thuisblijven het opzwepende technogevoel overeind blijft.
10 Erykah Badu - New Amerykah Part Two: Return Of The AnkhErykah Badu keert op deel 2 van haar drieluik New Amerykah terug naar het geluid van Mama’s Gun; de rol van de electronica en hiphop die haar vorige album een fris geluid bezorgden (maar het ook wat ongemakkelijker in het gehoor maakten) is stukken minder. Return Of The Ankh gaat je kijk op moderne soul niet veranderen maar zou zo maar eens ongemerkt je meest beluisterde plaat van het jaar kunnen worden.
11 The Skeletons - Smile Jazzige afrobeat van de man achter Nostalgia 77 aka Benedic Lamdin. Volgens het persbericht is deze plaat het resultaat van knip- en plakwerk uit talloze opnames die Lamdin deed met bevriende muzikanten. Perspraatjes of niet, het resultaat klinkt als solide funky jazzsessie.
12 Heavenly Sweetness label compilation #1 Dit kleine Franse labeltje is al enige tijd mijn vaste leverancier voor goede jazz; Heavenly Sweetness staat met de ene voet in de traditie van de spiritual jazz (kort gezegd: een jazzstroming uit de jaren 70 die zich niet bezondigde aan gladde popdiscofusies maar de relatie tussen jazz en soul en afrikaanse muziek verder uitdiepte) en de andere voet in de betere moderniteit. Oftwel: op cd 1 staat diepe akoestische jazz en op cd 2 bewerkingen door onder andere Four Tet, Blackjoy, Patchworks en Carlos Niño.
13 Solex .vs. Cristina Martinez + Jon Spencer - Amsterdam Throwdown King Street Showdown! Nog eentje en dan houden we er weer mee op. Een uitkomst voor mensen zoals ik die altijd al fan waren van Jon Spencer z’n stem maar niet z’n band! Dit plaatje is freaky en funky zoals ze dat in de jaren 90 nog konden, met Solex achter de knoppen en Jon Spencer in z’n vuige rock&rollmodus achter de microfoon. De beste funky en morsig klinkende popplaat die ze in de jaren 90 zijn vergeten te maken.
Begin april komt het nieuwe album van soulkoningin Sharon Jones en haar hofhouding The Dap-Kings I Learned the Hard Way uit. Dat betekent niet alleen een waarschijnlijk puik soulalbum om naar uit te kijken, maar ook een tour. Een kleine tour door Europa weliswaar, maar Sharon Jones doet gelukkig wel Amsterdam aan (naast Parijs, Londen en Berlijn). Voorproefje van de titeltrack hoor je alvast op myspace: een instant soulklassieker (en er komt niet eens een oplospoeder uit een zakje aan te pas).
Sharon Jones & The Dap-Kings live
datum: donderdag 15 april
locatie: Paradiso, Amsterdam
entree: € 22,- excl. lidmaatschap
aanvang: 20:30
