RUIGE SOUL

The Heavy haalt hetzelfde trucje uit als met hun vorige single en ik trap er weer in (voor de truc, zie deze vorige post). De blazers van Dyke & The Blazers Let A Woman Be A Woman - Let A Man Be A Man gaan de sampler in en The Heavy maken er in hun versie een vuig maar volbloed soulnummer van. Erg goed, misschien zijn we daarom wel fan.

Binnenkort (29 september) te zien in de Bitterzoet en in de AB Club te Brussel (30 september).

INTERNATIONALE SOUL

De nieuwe plaat van Will ‘Quantic‘ Holland is de bom. Als vervolg op de vorige Quantic Soul Orchestra plaat Tropidelico en tussendoortje Flowering Inferno koppelt Holland nog meer dan ooit swingende en overheerlijke Caraïbische en Zuid-Amerikaanse stijlen van een paar decenia terug aan rauwe funk en soul. Integraal hier te horen om daarna meteen aan te schaffen.

SAMBA SOUL

Voor goede samba is het altijd tijd, maar met dit zomerse/herfstachtige weer is het net zo essentieel als je lokale ijsboer/een regenjas. Londense dj Cliffy selecteerde 18 verkoelende/hartverwarmende - afhankelijk van de referentie temperatuur buiten - samba/soul tracks uit de periode ‘68 - ‘81, met de nadruk op wat onbekendere liedjes en artiesten. De titel zegt het al: Black Rio, muziek van Brazilianen die het geluid van Amerikaanse “zwarte” muziek zoals funk en soul inpasten in het post-bossanova sambastramien van die tijd. De vorige editie van deze verzamelplaat ging naar mijn smaak teveel richting al te gladde soul en funk; deel 2 is gelukkig een stuk rauwer en is eigenlijk ook nog steeds behoorlijk herkenbaar samba. Een van de betere verzamelaars van Braziliaanse muziek van de laatste tijd.

Strut records website

Luister en oordeel zelf:

FUNKY AFRIKAANS

Mdungu noemden we laatst al vanwege hun concert in Delft op 4 juni (gaan!) en ik keer bij ze terug vanwege Mdungu’s debuutcd die afgelopen week op de deurmat viel. Wij van Rundfunk zijn al een tijdje fan van Mdungu, maar moesten tot nu genoegen nemen met de live-ervaring. Daar kon ik me wel mee behelpen want Mdungu’s eigen interpretatie van akoestische West-Afrikaanse pop met zo nu en dan een stevige dosis afrobeat was en is live altijd een mooie ervaring. Een kwestie van goed op elkaar ingespeelde muzikanten, goede melodieën, subtiele maar toch opzwepende grooves en vooral ook een fantastisch geluid. Mdungu is met Afro What!? er goed in geslaagd die livereputatie om te zetten in muziek die ook op cd als een huis staat. Alles, van de uptempo afrobieters tot de ingetogen nummers, klopt op deze plaat: het hechte samenspel, de fantastische blazersectie, heerlijk tokkelende gitaren en een puike productie. Nog niet uit op zwart glimmend plastic, maar voorlopig doet de repeatknop van de cdspeler ook nog erg zn best.

Check de gehele plaat nu het nog kan op 3voor12s Luisterpaal.

Behalve op de Global Soundz in Delft en de releaseparty in de Paradiso is Mdungu de komende tijd op de betere festivals te vinden. Hier vind je een overzicht.

DE BESTE SOUL DIE JE DIT JAAR HOORT

Wie de platen van Lee Fields uit midden jaren 90 beluisterd hoort door het slappe midi-geluid heen (lees: foeilelijke synthesisers en dito drumcomputers) toch nog steeds een prima klassieke soulstem. Ondanks het feit dat zijn muziek waardeloos geproduceerd was zal het Lee Fields muzikale redding geweest zijn dat hij vast bleef houden aan zijn zangstijl van de begin jaren 70. Lee Fields werd eind jaren 90 opgepikt door een nieuwe generatie funk- en soulfans van het Desco label - waaruit later ook Sharon Jones & The Dap Kings uit voortkwamen - die hoorden dat er meer in Lee Fields zat dan digitale edelkitsch. Het derde album sinds Lee Fields herontdekking: My World komt binnenkort op het Truth & Soul label uit en is weliswaar minder funky dan de twee vorige Let’s Get A Groove On en Problems maar bevat de beste soul die ik in tijden heb gehoord. Perfect geproduceerd en zowel klassiek als gemaakt voor het moderne oor dat opgegroeid is met hiphop. En misschien wel het belangrijkste: My World is extreem zoet maar toch zonder gevaar voor tandbederf.

luister de gratis track Ladies:

of download deze op de Stones Throw website. Voorbeelden van het volledige album vind je hier.

*

Met al die klassieke Mulatu platen en de nieuwe Heliocentrics - Mulatu Astatke LP in het achterhoofd ging ik goed gemutst naar de Paradiso om mijn grote held Mulatu Astatke te horen spelen. De zaal was goed gevuld met muzieknerds, The Heliocentrics kwamen voor het eerste nummer zonder Mulatu op en speelden een leuke mop diepe funky jazz en toen kwam de man waar het allemaal om draaide het podium op. Hij nam plaats achter de centraal opgestelde vibrafoon, het tweede nummer zette in en hij begon met spelen. En toen hoorde je niets. Je zag de man spelen maar alleen in de verte hoorde je een geluid dat misschien afkomstig was van de vibrafoon, of was het de toetsenist?

Nu komt het wel vaker voor de het geluid van een bepaalde muzikant, en zeker bij grote bands zoals hier, niet helemaal goed te horen is. Jammer, maar kan gebeuren. Maar nu ging het om de hoofdpersoon van de avond: er stond extreem veel galm op de vibrafoon en de aanslag was nauwelijks te horen zodat er enkel een vaag ongenuanceerde vibrafoontapijt overbleef. Oftewel: degene waar om het draait en die je graag wil horen staat centraal op het podium zijn ding te doen, maar je hoort enkel een vage echo van wat hij speelt. Nu is Mulatu niet de man van de virtuoze improvisaties want ook op oude zijn platen is hij op z’n best met een paar juist geplaatste noten of akkoorden, maar ook die waren nu niet meer terug te horen.

Voor mij gaat de lol er dan wel af en gelukkig stapte Mulatu op de helft van het concert dan ook over op zijn karakteristieke Wurlitzer elektrische piano waarop hij wel goed te horen was, werden de liedjes funkier en kwam er eindelijk wat energie vanaf het podium. Een funky track van het nieuwe album Inspiration Information en wat uptempo klassiekers als Yekatit of Metche Dershe maakten toch nog wel een en ander goed, maar voor mijn idee kwam alles pas op gang bij de toegift.

Ik hoop erg dat het aan mijn eigen beleving lag of mijn plek in de zaal (zul je net zien: ik stond op zo’n locatie dat de stereo effecten van de vibrafoon door resonantie het hele geluid uitdoven) en dat andere bezoekers wel hebben genoten van dit concert, dus als je erbij was: laat je mening horen in een commentaar hieronder.

* n.b. foto is niet van het Paradiso concert, maar t lijkt aardig

POP

In de categorie bedrieglijke covers: The Third Degree’s Mercy. Mocht ik dit eens voor een dansende menigte draaien zal ongetwijfeld de halve zaal denken dat de Duffy versie toch echt de cover is. Uit hetzelfde rijtje covers als de Nostalgia 77 versie van Seven Nation Army of Sharon Jones And The Dap-Kings What Have You Done For Me Lately. Ik redde me al prima met Duffy’s origineel maar toch leuk gedaan in retro 60s mod stijl. Maar mensen voor de gek houden is natuurlijk altijd leuk dus wie weet ga ik dit nog eens draaien. U bent gewaarschuwd.

Die Jay-Z - Lefties Soul Connection stamppot van laatst was heel leuk en aardig (ontgaan? download hier twee nummers van die mash up). Leuk dus, maar hier gaan de handen pas in de lucht voor échte samenwerkingen tussen funkbands en rappers of zangers; want mash-ups zijn toch wel een beetje 2003.

Blijkbaar zien de Lefties ook wel wat in een samenwerkinkje met een zanger/zangeres hier en daar want naast de Hint-Lefties theatertour komt 6 maart op het Keulse Melting Pot label een single uit met funky Duitser Flomega: geen herkauwde tracks deze keer maar nieuw opgenomen liedjes. Je ziet het niet aan Herr Flomega af, maar deze kerel heeft een rauwe soulstrot en levert met de Amsterdamse funksters twee fijne interpretaties af van Ernie K. Doe’s soulklassieker (en vloervuller) Here Come The Girls en Richard Berry’s Have Love Will Travel (maar qua aanpak niet ver van de The Sonics garage versie van dat nummer). Check beide nummers op Flomega’s myspace of hieronder.