Gehamsterd hebben we: de beste funky, jazzy en soulvolle platen voor koptelefoon, surroundset of dansvloer en we delen ze graag met je. In willekeurige volgorde:

1 Sharon Jones & The Dap Kings - I Learned the Hard Way Als er iemand is die de 2e jeugd van de soul smoel heeft gegeven (en daarbij de klassiekers naar de kroon steekt) is het wel Sharon Jones met haar strakker dan strak en soulvoller dan soulvol spelende Dap Kings. Nieuw album is bijna uit maar al wel integraal luisterbaar hier. En we mogen alvast verklappen dat het wederom een klatser is.

Sharon Jones @ 3voor12 luisterpaal

2 Mulatu Astatke - Mulatu Steps Ahead Mulatu Astatke, Ethiopisch toetsenist en vibrafonist maakte vorig jaar al een comeback met Britten The Heliocentrics en daarin voorzag hij in een grote behoefte want de heruitgaves van zijn Ethiopische jazzplaten uit de jaren 70 hadden wij en hele volksstammen met ons inmiddels grijs gedraaid. Blijkbaar kreeg hij de smaak te pakken en komt opnieuw met een vervolg (luister) en dat kunnen wij niet erg vinden als het resultaat zo goed is.

Mulatu @ 3voor12 luisterpaal

3 The Bamboos - 4 Australische funklievelingen heb ik nog nooit op een echt sterk album kunnen betrappen. Er zijn altijd een paar vocale uitschieters met gasten achter de microfoon, maar de instrumentalen klinken altijd naar plastic is mijn uiterst persoonlijke mening. Dit geldt ook weer voor het nieuwe album 4, maar de single die hieraan vooraf ging is dan wel weer uiterst genietbaar: On the Sly met Kylie Auldist en Turn It Up met Lyrics ‘I Changed My Mind‘ Born.

4 Natural Self - Fire the Body Remixes Het Sofrito label dat grossiert in re-edits van Afrikaans en Caraibische pareltjes volg ik op de voet. Beatmaker Natural Self bakt een paar leuke afrobeat remixen die er lekker stevig funky inhakken.

5 BK-one - Tema Do Canibal feat. The Hypnotic Brass Ensemble Het ultieme hoofdknik- en voettapnummer is zojuist afgeleverd door BK-one met een niet te verwaarlozen rol voor onze favoriete koperblazers van The Hypnotic Brass Ensemble. Men neme een deel dikke hiphopbeats, een deel Braziliaanse percussie en twee delen hoempa-ende koperblazers en wie The Hypnotics kent weet dan al genoeg. Vet.

6 Sono Rhizmo - Soledad / O Telefono Van goede Colombiaanse Cumbia krijg je nooit genoeg, net zoals van degelijke samba. Twee remixen van mij onbekende artiesten die de originelen op een subtiele manier veredelen tot danskrakers voor de betere dansvloer. Binnenkort ook bij ons te horen op een volgend Echte Boter Edicion Tropical.

7 Kokoura - Moribyassa (Rundfunk deep edit) Maanden gezwoegd heb ik op deze remix van Amsterdams/Senegalse band (plus muzikanten uit Burkina Faso, maar het bijbehorende bijvoeglijk naamwoord schiet me daar niet zo snel te binnen). Het resultaat mag er van mij zijn: diep en dubbig. Ik beveel het bij deze graag nogmaals aan.

Kokoura - Moribyassa (rundfunk deep edit) by taco

8 Tobrock & Fella Vaughn - Rockafella Wanneer heb ik voor het laatst mijn hiphop zo dansbaar gehoord? Te lang geleden om het te kunnen herinneren en Tobrock & Fella Vaughn redden met hun mixtape de hiphopdansvloer op moderne én funkige wijze.

9 Christian Prommer’s Drumlesson - Jaguar / Groove la Chord Houseproducer Christian Prommer gaat verder waar zijn laatste album is gebleven: akoestische versies van technoklassiekers, die hij meestal met een stevige sambajazzondergrond meegeeft. Detroittechnoliefhebbers kennen de originelen natuurlijk uit het hoofd, maar ondanks de klassiekerstatus van de nummers klinken de akoestische versies fris. Mooi hoe ondanks dat de machines thuisblijven het opzwepende technogevoel overeind blijft.

CHRISTIAN PROMMER-JAGUAR by christianprommer

CHRISTIAN PROMMER GROOVE LA CHORD by christianprommer

10 Erykah Badu - New Amerykah Part Two: Return Of The Ankh Erykah Badu keert op deel 2 van haar drieluik New Amerykah terug naar het geluid van Mama’s Gun; de rol van de electronica en hiphop die haar vorige album een fris geluid bezorgden (maar het ook wat ongemakkelijker in het gehoor maakten) is stukken minder. Return Of The Ankh gaat je kijk op moderne soul niet veranderen maar zou zo maar eens ongemerkt je meest beluisterde plaat van het jaar kunnen worden.

New Amerykah Part Two: Return Of The Ankh @ 3voor12 luisterpaal

11 The Skeletons - Smile Jazzige afrobeat van de man achter Nostalgia 77 aka Benedic Lamdin. Volgens het persbericht is deze plaat het resultaat van knip- en plakwerk uit talloze opnames die Lamdin deed met bevriende muzikanten. Perspraatjes of niet, het resultaat klinkt als solide funky jazzsessie.

12 Heavenly Sweetness label compilation #1 Dit kleine Franse labeltje is al enige tijd mijn vaste leverancier voor goede jazz; Heavenly Sweetness staat met de ene voet in de traditie van de spiritual jazz (kort gezegd: een jazzstroming uit de jaren 70 die zich niet bezondigde aan gladde popdiscofusies maar de relatie tussen jazz en soul en afrikaanse muziek verder uitdiepte) en de andere voet in de betere moderniteit. Oftwel: op cd 1 staat diepe akoestische jazz en op cd 2 bewerkingen door onder andere Four Tet, Blackjoy, Patchworks en Carlos Niño.

13 Solex .vs. Cristina Martinez + Jon Spencer - Amsterdam Throwdown King Street Showdown! Nog eentje en dan houden we er weer mee op. Een uitkomst voor mensen zoals ik die altijd al fan waren van Jon Spencer z’n stem maar niet z’n band! Dit plaatje is freaky en funky zoals ze dat in de jaren 90 nog konden, met Solex achter de knoppen en Jon Spencer in z’n vuige rock&rollmodus achter de microfoon. De beste funky en morsig klinkende popplaat die ze in de jaren 90 zijn vergeten te maken.

Van het concert in de Paradiso vorig jaar weet ik nog steeds niet wat ik ervan moet vinden. Band The Heliocentrics waren goed op dreef maar de man waar het allemaal om draaide, ethiojazzheld Mulatu Astatke, was nauwelijks hoorbaar in de zaal. Opzet, technische beperkingen of een duttende geluidsman, ik weet het niet. Voor het aankomende Motel Mozaique festival 8 tot 11 april staan ze geboekt. Maar goed, een held is niet zomaar held af, dus grote kans dat ik toch een kaartje ga aanschaffen. Wat jij?

Ook in deze opnames hoor je dat Mulatu Astatke op de vibrafoon alleen te horen is in de allerrustigste passages. Toch een beetje jammer.

Verder hebben we hier voor je de complete opnames van hetzelfde concert van april 2008 in Cargo, Londen.

*

Met al die klassieke Mulatu platen en de nieuwe Heliocentrics - Mulatu Astatke LP in het achterhoofd ging ik goed gemutst naar de Paradiso om mijn grote held Mulatu Astatke te horen spelen. De zaal was goed gevuld met muzieknerds, The Heliocentrics kwamen voor het eerste nummer zonder Mulatu op en speelden een leuke mop diepe funky jazz en toen kwam de man waar het allemaal om draaide het podium op. Hij nam plaats achter de centraal opgestelde vibrafoon, het tweede nummer zette in en hij begon met spelen. En toen hoorde je niets. Je zag de man spelen maar alleen in de verte hoorde je een geluid dat misschien afkomstig was van de vibrafoon, of was het de toetsenist?

Nu komt het wel vaker voor de het geluid van een bepaalde muzikant, en zeker bij grote bands zoals hier, niet helemaal goed te horen is. Jammer, maar kan gebeuren. Maar nu ging het om de hoofdpersoon van de avond: er stond extreem veel galm op de vibrafoon en de aanslag was nauwelijks te horen zodat er enkel een vaag ongenuanceerde vibrafoontapijt overbleef. Oftewel: degene waar om het draait en die je graag wil horen staat centraal op het podium zijn ding te doen, maar je hoort enkel een vage echo van wat hij speelt. Nu is Mulatu niet de man van de virtuoze improvisaties want ook op oude zijn platen is hij op z’n best met een paar juist geplaatste noten of akkoorden, maar ook die waren nu niet meer terug te horen.

Voor mij gaat de lol er dan wel af en gelukkig stapte Mulatu op de helft van het concert dan ook over op zijn karakteristieke Wurlitzer elektrische piano waarop hij wel goed te horen was, werden de liedjes funkier en kwam er eindelijk wat energie vanaf het podium. Een funky track van het nieuwe album Inspiration Information en wat uptempo klassiekers als Yekatit of Metche Dershe maakten toch nog wel een en ander goed, maar voor mijn idee kwam alles pas op gang bij de toegift.

Ik hoop erg dat het aan mijn eigen beleving lag of mijn plek in de zaal (zul je net zien: ik stond op zo’n locatie dat de stereo effecten van de vibrafoon door resonantie het hele geluid uitdoven) en dat andere bezoekers wel hebben genoten van dit concert, dus als je erbij was: laat je mening horen in een commentaar hieronder.

* n.b. foto is niet van het Paradiso concert, maar t lijkt aardig

check hier de recensie van het concert op 27 maart in de Paradiso

Voor wie er nog aan twijfelde: met alle Heliocentrics - Mulatu Astatke tracks op de Gilles Peterson radioshow en dit interview is zo onderhand wel duidelijk dat niemand minder dan de Heliocentrics Mulatu Astatke begeleiden in de Paradiso 27 maart. Check het interview over de samenwerking tussen deze Britten en hun Ethiopische jazzheld voor het aankomende album op Strut Records en verzacht zo het wachten tot 27 maart. Onze kaartjes zijn imiddels aangeschaft.

Check hier samples van het nieuwe album Inspiration information.

check hier de recensie

Oei, da’s nog ver vooruit. Nog even 3 maanden wachten maar dan heb je ook wat: Mulatu Astatke, de peetvader van de Ethiopische jazz speelt op 27 maart in de Paradiso. Mulatu Astatke mixte in vervlogen tijden jazz en latin met traditionele Ethiopische muziek, van diepe uitgesponnen jazz tot hard groovende funk met dikke baslijnen. Zijn tussen 1968 en 1974 opgenomen stukken, waarin hijzelf vibrafoon, piano, orgel en percussie speelde, klinken nog steeds zo revolutionair als toen, al was het maar vanwege de voor westerse oren vreemde Ethiopische toonladders, maar ook gewoon vanwege de ijzersterke composities en melodieen.

Wie Mulatu Astatke nog niet kent maar nieuwsgierig is geworden checkt deel 4 van de Ethiopiques reeks op het Buda label of beluistert de soundtrack van Broken Flowers, de film van Jim Jarmusch met Bill Murray in de hoofdrol waarin speciaal een Ethiopische buurman in het scenario geschreven was om Astatkes muziek maar te kunnen gebruiken.

Wie er meekomen in maart staat (nog) niet op de Paradiso website, opties lijken mij: het Either/Orchestra waar Mulatu vaak mee speelt, of nog beter The Heliocentrics. The Heliocentrics waren de begeleidende band voor Mulatu Astatke in Cargo, Londen april 2008, en luisterend naar het resultaat (download hier) mag deze band zeker met Astatke nog eens terugkomen.

Of bekijk het volgende Youtube filmpje met opnames van dit concert, zulke funky rauwe billenschudders maakte zelfs James Brown niet:

Of anders een potje dieper dan diepe jazz:

Mulatu Astatke live
locatie: Paradiso, Amsterdam
datum: vrijdag 27 maart
aanvang: 21:00 uur / zaal open: 20:00
entree: 20 euro