En we vervolgen met dag 2
zaterdag
Op de tweede dag van het North Sea Jazz stond er voor mij een uitgebalanceerd menu van soul, moderne jazz en sate met friet op het menu. Om te beginnen met de soul, hoewel Naomi Shelton & The Gospel Queens al in vroeg stadium hadden afgezegd was nog steeds de creme-de-la-creme van de New Yorkse soulscene te gast.
Lee Fields met band The Expressions gaven de aftrap voor de soul op de zaterdag met ingetogen en geperfectioneerde funky soul met onze favoriete opvolger van James Brown. Ook hier konden de stoelen in de Congo zaal aan de kant. Meer soul met Sharon Jones & The Dap Kings, en hoewel ik ze de laatste tijd al meermalen heb gezien blijven zij beter worden en ik dus terugkomen. The Dap Kings spelen net als The Expressions onberispelijk maar dan energieker en het geluid bleef ondanks de enorme afmetingen van de Nile zaal perfect. Sharon Jones en haar Dap kings gingen van langzame tranentrekkende soul (Mama don’t like my man bijna acapella) tot razendsnelle funk en het werkte allemaal. Ondertussen vergeet Sharon Jones haar gegarandeerd-succes podiumact niet met een demo jaren 60 danshypes plus een geinspireerd intermezzo Afrikaans dansen.
Sharon Jones and the Dap-Kings - I Learned The Hard Way @ Radio 6 luisterpaal
Maar er was ook jazz op het North Sea Jazz. De Noren van het Tord Gustavsen Ensemble speelden introverte kamerjazz en zolang de drummer niet toegaf aan zijn stadionrockimpulsen en lekker knisperig bleef spelen was het bloedstollend mooi. Eentje in de categorie om-in-de-gaten-te-houden: Christian Pabst Trio, een band van 3 jonge kerels op piano, drums en contrabas. Een van de eerste nummers was drum&bassige jazz zoals 4 Hero ze graag live zouden willen maken: lyrisch, om maar eens zo’n jazzwoord te gebruiken, en soulvol pianospel, stuwende baslijnen en strakke drumritmes met een goed uitgekiend geluid. Andere nummers waren iets geijktere jazz maar met dezelfde breed uitwaaierende piano, ijzerstrakke drums en no-nonse bas. Wij wachten op een vinyluitgave en een betere bandnaam.
Ook gehoord en gezien: een klein stukje The Roots, maar ook hier zorgde het gepatenteerde zwembadgeluid van de Maas zaal ervoor dat er weinig van het geluid overbleef, iets dergelijks gold voor Gilberto Gil die enkel goed hoorbaar was toen bas en percussie achter de coulissen verdween en Gilberto Gil met violist en trekzak eindelijk hoorbaar was. Ik zou zeggen vraag die sloopvergunning maar vast aan. Verder een klein stuk van het optreden van Rokia Traore gehoord in de wat statische zaal Darling. Zolang de neigingen tot obligate rock beheerst bleven voor herhaling vatbaar.
The Roots - How I Got Over @ Radio 6 luisterpaal
Meer North Sea Jazz op de Radio 6 website.
