We gaan verder met het opnieuw beschikbaar maken van al onze ‘oude’ mixtapes. Nu opnieuw op mixcloud te horen: Magere tijden vragen om vette afrobeat uit 2006. Gerijpt op eikenhouten servers. Is nu prima op dronk, maar kan dewgewenst nog enkele decennia op een koele plek bewaard worden. Complexe geur met aroma van afrobeat, funk, breakbeat, jazz en dub. Smaak is fris en percussief en heeft een prettige en langdurige afdronk. Een goede begeleider van picknicks, tuinfeesten en familiepartijen.
Ingredienten komen van ver maar ook dichtbij: zowel Mdungu (Amsterdam) als AIFF (Dordrecht) als het Rare Groove Orchestra (Den Haag) komen namelijk gewoon van om de hoek.
Met al die klassieke Mulatu platen en de nieuwe Heliocentrics - Mulatu Astatke LP in het achterhoofd ging ik goed gemutst naar de Paradiso om mijn grote held Mulatu Astatke te horen spelen. De zaal was goed gevuld met muzieknerds, The Heliocentrics kwamen voor het eerste nummer zonder Mulatu op en speelden een leuke mop diepe funky jazz en toen kwam de man waar het allemaal om draaide het podium op. Hij nam plaats achter de centraal opgestelde vibrafoon, het tweede nummer zette in en hij begon met spelen. En toen hoorde je niets. Je zag de man spelen maar alleen in de verte hoorde je een geluid dat misschien afkomstig was van de vibrafoon, of was het de toetsenist?
Nu komt het wel vaker voor de het geluid van een bepaalde muzikant, en zeker bij grote bands zoals hier, niet helemaal goed te horen is. Jammer, maar kan gebeuren. Maar nu ging het om de hoofdpersoon van de avond: er stond extreem veel galm op de vibrafoon en de aanslag was nauwelijks te horen zodat er enkel een vaag ongenuanceerde vibrafoontapijt overbleef. Oftewel: degene waar om het draait en die je graag wil horen staat centraal op het podium zijn ding te doen, maar je hoort enkel een vage echo van wat hij speelt. Nu is Mulatu niet de man van de virtuoze improvisaties want ook op oude zijn platen is hij op z’n best met een paar juist geplaatste noten of akkoorden, maar ook die waren nu niet meer terug te horen.
Voor mij gaat de lol er dan wel af en gelukkig stapte Mulatu op de helft van het concert dan ook over op zijn karakteristieke Wurlitzer elektrische piano waarop hij wel goed te horen was, werden de liedjes funkier en kwam er eindelijk wat energie vanaf het podium. Een funky track van het nieuwe album Inspiration Information en wat uptempo klassiekers als Yekatit of Metche Dershe maakten toch nog wel een en ander goed, maar voor mijn idee kwam alles pas op gang bij de toegift.
Ik hoop erg dat het aan mijn eigen beleving lag of mijn plek in de zaal (zul je net zien: ik stond op zo’n locatie dat de stereo effecten van de vibrafoon door resonantie het hele geluid uitdoven) en dat andere bezoekers wel hebben genoten van dit concert, dus als je erbij was: laat je mening horen in een commentaar hieronder.
* n.b. foto is niet van het Paradiso concert, maar t lijkt aardig
