Al weer eeuwen geleden vroeg ik Ben Mendes van de band Kokoura of ik een van hun tracks eens onder handen mocht nemen. Ik hoorde in het origineel van het nummer Moribyassa wel een mooie dub versie en wilde dat wel eens uitwerken. Na maanden klooien met de sporen, echo’s en vooral veel knippen en plakken (de buren kunnen m niet meer horen) staat er nu eindelijk een versie die ik met de buitenwereld wil delen: diep uitgespeesd met veel percussie en hypnotiserend ngonispel.
Het origineel hoor je op Kokoura’s myspace pagina of op de cd Anitie (kopen die cd: een mix van West-Afrikaanse groeves met een vleugje Brazilie waar je geen spijt van krijgt).
Mdungu noemden we laatst al vanwege hun concert in Delft op 4 juni (gaan!) en ik keer bij ze terug vanwege Mdungu’s debuutcd die afgelopen week op de deurmat viel. Wij van Rundfunk zijn al een tijdje fan van Mdungu, maar moesten tot nu genoegen nemen met de live-ervaring. Daar kon ik me wel mee behelpen want Mdungu’s eigen interpretatie van akoestische West-Afrikaanse pop met zo nu en dan een stevige dosis afrobeat was en is live altijd een mooie ervaring. Een kwestie van goed op elkaar ingespeelde muzikanten, goede melodieën, subtiele maar toch opzwepende grooves en vooral ook een fantastisch geluid. Mdungu is met Afro What!? er goed in geslaagd die livereputatie om te zetten in muziek die ook op cd als een huis staat. Alles, van de uptempo afrobieters tot de ingetogen nummers, klopt op deze plaat: het hechte samenspel, de fantastische blazersectie, heerlijk tokkelende gitaren en een puike productie. Nog niet uit op zwart glimmend plastic, maar voorlopig doet de repeatknop van de cdspeler ook nog erg zn best.
Check de gehele plaat nu het nog kan op 3voor12s Luisterpaal.
Behalve op de Global Soundz in Delft en de releaseparty in de Paradiso is Mdungu de komende tijd op de betere festivals te vinden. Hier vind je een overzicht.
Cubaanse Son uit Senegal lijkt raar maar is het niet: in de jaren 70 was Afro-Cubaanse muziek populair in Senegal en Orchestra Baobab werd in die tijd populair met een mix van Cubaanse muziek met rumba, high life en inheemse Senegalese muziekstijlen. De muzikanten zijn al weer een paar jaar bij elkaar toen ze door het World Circuit label uit de vergetelheid werden gehaald en gaan de laatste jaren opnieuw de podia langs en de studio in voor nieuwe opnames. In het paasweekeinde staan ze op een paar Nederlandse podia, 10 april in de Oosterpoort in Groningen, 11 april in de Melkweg en 12 april in het Haagse Paard van Troje. Niet te missen.
Al weer een tijd terug typten we hier over een Amsterdams sahara blues project waarvan we de track Mousse Mribiyasa doorgespeeld hadden gekregen. Inmiddels is de groep Kokoura rondom de Senegalese drummer Mousse Dramé en Adama & Moussa Dembele uit Burkina Faso uitgebreid tot een complete band en hebben ze een plaat opgenomen. Niet alleen de groep is in omvang uitgebreid, maar ook de stijl: gebleven zijn de west afrikaanse ritmes en virtuoze melodielijnen met een snuf afrobeat in de vorm van puntige blazers, maar de Braziliaanse bossa stijl zang van zangeres Ceumar stuurt de muziek weer subtiel een andere richting op. En dat werkt eigenlijk best goed. Zoals hoort bij een goede crossover heb je eigenlijk nauwelijks meer door dat je hier stijlen door elkaar hoort die normaal netjes gescheiden zijn door een niet al te smal binnenwater, de Atlantische Oceaan.
Anitié kabbelt lekker door, en dat bedoel ik dan niet negatief: alle instrumenten verweven hun melodieen met elkaar zoals dat in west afrikaanse muziek zo goed kan en gaan in een lange trip door. Dat zou je saai kunnen vinden na een tijdje, maar ik kan het eigenlijk wel waarderen; je hoeft bij deze muziek niet elke tel op te letten, maar je kunt het gewoon ondergaan. Voeg daaraan toe een prima productie en je hebt een van de leukste Nederlandse platen van het jaar. TA
Luister en oordeel zelf hier of op Kokoura’s myspace.
Oei, da’s nog ver vooruit. Nog even 3 maanden wachten maar dan heb je ook wat: Mulatu Astatke, de peetvader van de Ethiopische jazz speelt op 27 maart in de Paradiso. Mulatu Astatke mixte in vervlogen tijden jazz en latin met traditionele Ethiopische muziek, van diepe uitgesponnen jazz tot hard groovende funk met dikke baslijnen. Zijn tussen 1968 en 1974 opgenomen stukken, waarin hijzelf vibrafoon, piano, orgel en percussie speelde, klinken nog steeds zo revolutionair als toen, al was het maar vanwege de voor westerse oren vreemde Ethiopische toonladders, maar ook gewoon vanwege de ijzersterke composities en melodieen.
Wie Mulatu Astatke nog niet kent maar nieuwsgierig is geworden checkt deel 4 van de Ethiopiques reeks op het Buda label of beluistert de soundtrack van Broken Flowers, de film van Jim Jarmusch met Bill Murray in de hoofdrol waarin speciaal een Ethiopische buurman in het scenario geschreven was om Astatkes muziek maar te kunnen gebruiken.
Wie er meekomen in maart staat (nog) niet op de Paradiso website, opties lijken mij: het Either/Orchestra waar Mulatu vaak mee speelt, of nog beter The Heliocentrics. The Heliocentrics waren de begeleidende band voor Mulatu Astatke in Cargo, Londen april 2008, en luisterend naar het resultaat (download hier) mag deze band zeker met Astatke nog eens terugkomen.
Of bekijk het volgende Youtube filmpje met opnames van dit concert, zulke funky rauwe billenschudders maakte zelfs James Brown niet:
Of anders een potje dieper dan diepe jazz:
Mulatu Astatke live
locatie: Paradiso, Amsterdam
datum: vrijdag 27 maart
aanvang: 21:00 uur / zaal open: 20:00
entree: 20 euro
