Met al die klassieke Mulatu platen en de nieuwe Heliocentrics - Mulatu Astatke LP in het achterhoofd ging ik goed gemutst naar de Paradiso om mijn grote held Mulatu Astatke te horen spelen. De zaal was goed gevuld met muzieknerds, The Heliocentrics kwamen voor het eerste nummer zonder Mulatu op en speelden een leuke mop diepe funky jazz en toen kwam de man waar het allemaal om draaide het podium op. Hij nam plaats achter de centraal opgestelde vibrafoon, het tweede nummer zette in en hij begon met spelen. En toen hoorde je niets. Je zag de man spelen maar alleen in de verte hoorde je een geluid dat misschien afkomstig was van de vibrafoon, of was het de toetsenist?
Nu komt het wel vaker voor de het geluid van een bepaalde muzikant, en zeker bij grote bands zoals hier, niet helemaal goed te horen is. Jammer, maar kan gebeuren. Maar nu ging het om de hoofdpersoon van de avond: er stond extreem veel galm op de vibrafoon en de aanslag was nauwelijks te horen zodat er enkel een vaag ongenuanceerde vibrafoontapijt overbleef. Oftewel: degene waar om het draait en die je graag wil horen staat centraal op het podium zijn ding te doen, maar je hoort enkel een vage echo van wat hij speelt. Nu is Mulatu niet de man van de virtuoze improvisaties want ook op oude zijn platen is hij op z’n best met een paar juist geplaatste noten of akkoorden, maar ook die waren nu niet meer terug te horen.
Voor mij gaat de lol er dan wel af en gelukkig stapte Mulatu op de helft van het concert dan ook over op zijn karakteristieke Wurlitzer elektrische piano waarop hij wel goed te horen was, werden de liedjes funkier en kwam er eindelijk wat energie vanaf het podium. Een funky track van het nieuwe album Inspiration Information en wat uptempo klassiekers als Yekatit of Metche Dershe maakten toch nog wel een en ander goed, maar voor mijn idee kwam alles pas op gang bij de toegift.
Ik hoop erg dat het aan mijn eigen beleving lag of mijn plek in de zaal (zul je net zien: ik stond op zo’n locatie dat de stereo effecten van de vibrafoon door resonantie het hele geluid uitdoven) en dat andere bezoekers wel hebben genoten van dit concert, dus als je erbij was: laat je mening horen in een commentaar hieronder.
* n.b. foto is niet van het Paradiso concert, maar t lijkt aardig
Het mooie is dat meneer Kutiman van al die losse flodders (gevonden op Youtube) ook eens nog iets coherents en funkigs kleit. En dat is slechts het begin, want er staan nog 6 andere bouwsels hier die net zo vadsig zijn.
Weten wanneer je moet ophouden is ook een kunst. Leidse ska groep Ska-D-Lite gaf vrijdag 28 november een laatste concert na een 10-jarige specialisatie in zompige traditionele Jamaicaanse ska en bracht en passant daar ook hun laatste cd Ska-D-Lite Plays Dynomite uit. Hoewel de band het voorlopig voor gezien houdt ligt dat niet aan de kwaliteit van hun muziek of podiumbekwaamheid: twee uur lang vrijwel onafgebroken spelen zonder ook maar even de aandacht van een volle LVC te verliezen is toch geen teken van een slepend artiestiek sterfbed. In de 10 jaar dat Ska-D-Lite heeft bestaan - waarschijnlijk langer dan de periode van ska hoogconjunctuur in Jamaica begin jaren 60 - hebben ze hun geluid goed geperfectioneerd: een zompige en soepele groove door toetsen en ritme gitaar, versmolten tot de typische ska offbeat, en extreem strakke blazers met goedgeschreven melodieën.
Diezelfde melodieën zijn ook op de cd Ska-D-Lite Plays Dynomite het grootste wapen: van swingend tot soulvol tot simpel skankend op de offbeat. De cd bevat 23 tracks in drie secties: studiowerk; dubversies en live opnames met een hoger gehalte wat oudere of gecoverde composities. Het deel wat het voor mij doet blijft het eerste deel van voornamelijk zelfgeschreven studio opnames; de dubversies beklijven helaas niet echt en het live gedeelte klinkt live simpelweg in het echie gewoon nog veel beter. Hoewel de zang op het podium de band optilt van leuke band tot een gesmeerde ska-machine met hoge entertainment score houd ik het voor mezelf even bij de instrumentalen. Vooral een track als Bariton Rock is een bonk gecondenseerde soul door de fantastische bariton sax lijnen. Veel soulvoller dan dat wordt je ska niet, en zo zijn er nog een paar tracks zoals het Augusto Pablo achtige East Of The North Sea met natuurlijk een Melodica in de hoofdrol.
Wat ik op Plays Dynomite wel mis is het karakteristieke krakerige ska geluid. Ooit ongewild ontstaan uit gebrek aan dure geluidsapparatuur is het voor mij inmiddels een van de charmes van oude ska. We leven dan inmiddels wel een halve eeuw later en de opname techniek is nu totaal anders, toch mis ik die zompige ska esthetiek, die Ska-D-Lite live wel heeft, in het mij te heldere studiogeluid. Wie daar echter niet over struikelt houdt een sterke ska plaat over en koopt die natuurlijk hier. TA
Luister hier gedeeltes van Bariton Rock en East Of The North Sea (of meer van Plays Dynomite op myspace)
Foto’s van LVC concert op 28 november (klik voor een vergroting): Taco van der Eb
Hij had je opa kunnen zijn, Charles Walker, maar hij staat nog steeds zijn mannetje op het podium. Charles Walker is een uit de reeks soulzangers die al in de jaren 60 en 70 wat naam maakten als soulzanger maar nooit echt doorbraken en nu door jongere funkmuzikanten weer uit de mottenballen gehaald zijn (Sharon Jones, Lee Fields, Charles Bradley, Naomi Shelton Davis). Het kan natuurlijk aan de oververtegenwoordiging van Daptone artiesten liggen, maar het lijkt wel alsof deze soulzangers die in de funkhoogtijdagen nooit de hits scoorden het beter doen dan al die beroemde soulzangers die nu ook weer aan het opnemen geslagen zijn. Welke recente plaat van Marva Whitney, Spanky Wilson, Bettye Lavette of Candi Staton (uitgezonderd wellicht de laatste Al Green) is bij jou echt blijven hangen?
Maar het optreden dus. Naar het concert van Nashvillers Charles Walker & The Dynamites was ik gegaan onder het mom van: heb vanavond toch niets te doen en het is in de buurt, laten we eens zien wat ze waard zijn. Album Kaboom! bevat kwaliteits funky soul maar hoe zoiets op het podium blijft staan is natuurlijk altijd de vraag. Mijn reserves bleken echter, op het eerste instrumentale niemendalletje na, onterecht: The Dynamites hadden het halfvolle Rotown na 5 minuten al helemaal mee.
De aanstekelijke Charles Walker is niet zo jong meer maar heeft nog steeds een vette soulstem zonder rimpels. Een soort Lee Fields maar dan zonder danspasjes en pirouetjes. Verder zijn The Dynamites in geluid en precisie geen Dap-Kings, maar door de gelaagde, ellenlange, bijna epische soulnummers, die als ze ingehouden en zacht gespeeld op hun funkigst waren, bleek dat ze toch tot de top van de hedendaagse soul en funkbands behoren. Wat ons betreft moeten al die soulfans een volgende keer dus met een beter excuus aankomen of gewoon komen als deze mensen Nederland weer aan doen. TA
Vandaag in de kunstbijlage van de Volkskrant een artikel over de terugkeer van de ongepolijste soulstem. Een teken dat de mainstream ook wakker wordt? Hoewel ik de rauwe soul een warm hart toedraag ben ik het niet helemaal eens met de voorbeelden van popjournalist Gijsbert Kamer (overigens een bona fide soulliefhebber afgaande op zijn recensies): Eli Reed, James Hunter, Ryan Shaw en Raphael Saadiq. Eerste twee zijn fantastische rauwe zangers, Raphael Saadiq zweert juist bij lekker gladgestreken soul en Ryan Shaw maakt toch het soort soul voor mensen die de klepel in hun hand hebben en nog de klok niet horen.
Niet dat er niet degelijk een trend is in (en een markt voor) rauwe soul, maar de Volkskrant ziet hem op een plek waar die niet is. Geef mij dan maar Sharon Jones, Alice Russell, Lee Fields, Joseph Henry (rip), Charles Bradley, Naomi Davis, Nicole Willis, Baby Charles, The Sweet Vandals, Jimi Bell Martin (weer in de weer bij Nederlands trots The Soul Snatchers), Reverend Chunky (Keb Darge presents the New Mastersounds) en Mixmaster Wolf (Breakestra). Genoeg rauwe soul om uit te kiezen dus, en de meeste artiesten timmeren al een tijdje aan de weg om de puinhopen van jaren Whitney Houston, Earth Wind & Fire, swingbeat en R&B weg te werken.
Niet dat ik trouwens enkel rauw lust, ik ben niet de eerste die er mee komt maar gladde soul zoals gemaakt door nieuwe Stones Throw aanwinst Mayer Hawthorne is zeker niet vies. Check Just Ain’t Gonna Work Out:
Wijze woorden en beelden van iemand die de gevaren van het vak kent: Crate Digging, het ambacht van het vinden van obscure platen, is ongezond voor de psyche, lijf en leden. Begin er alsjeblieft niet aan.
Check alle 13 tekeningen van Stefan Glerum over het gevaar van het plaatjeszoeken hier.
De funky pop van Stephanie McKay staat al een tijdje op repeat hier (Jackson Avenue of anders Say What You Feel op het aardige maar wat wisselvallige album van Australiër Katalyst), voor een post was Soul-Sides me echter al voor. Dus lees het vooral daar. Binnenkort op de dansvloer bij u in de buurt. TA
Elke scene heeft nieuwe muziek nodig om urgent te blijven, daarom is het mooi dat er tegenwoordig weer zoveel bands zijn die de oude funkgroove hebben opgepakt. Alleen: retro is leuk, maar het mooiste is toch als traditie wordt vermengd met nieuwerwetsigheid. Daarom klinkt een Amerie of een Beyonce die over een oude funkbreak zingt zo lekker, of anders wel een Jay-Z of Raekwon over een soulgroove van hedendaagse souljongens. Om dezelfde reden staat de track Puzzle van Amsterdammers Sterice Action Figures met Suzi Analogue (Philadelphia) al weer een half uur op repeat hier. Een juiste funkloop met een sappige R&B rocker is het enige wat je soms nodig hebt. TA
*
