Kraakheldere opnames van de NPS op het North Sea Jazz festival. Enkele van onze favorieten zullen we hier plaatsen, te beginnen met Lee Fields & The Expressions:

Nog een avond te gaan op North Sea Jazz, maar ik maak alvast de tussenstand op.

vrijdag

Favorieten uit mijn persoonlijke doorsnede van deze festivaldag: Typhoon & New Cool Collective, Jose James & Joris Posthumus Quartet.

Om te beginnen bij Typhoon & New Cool Collective, laatstgenoemden heb ik al een dozijn concerten van gezien, maar zelden zo scherp als nu. De samenwerking met rapper Typhoon dwingt de band tot een minimaler spel en daardoor is elke noot die wel wordt gespeeld raak. Met dank aan Typhoon die de mensen op de stoelen, waarmee de Congo zaal gevuld was, duidelijk maakte dat stoelzitten geen optie was; wij hoeven niet te vertellen wie er als eerste vooraan stonden. Met speciale vermelding voor Anton Goudsmid, die weer eens liet zien waarom hij de enige op het festival was die een gitaarsolo mag spelen, en het funky drumwerk van Joost Kroon (funkier dan ooit, inclusief Tony Allen-stijl afrobeat). Kopen die Chocolade ep.

Typhoon & New Cool Collective - Chocolade @ Radio 6 luisterpaal

Jose James keert vaker terug op rundfunk.nl, op North Sea deed hij interpretaties van John Coltrane-werk met Belg Jef Neve op piano. Diep, vol mooie baslijnen en met de altijd zwoele zang van Jose James. Mooi, maar niet zo alles verzengend als twee jaar geleden op North Sea Jazz. Wellicht omdat Jose James vaker aan de zijlijn stond om ruimte te geven aan de saxofonist en de muziek wat aan spanning inleverde door de uitgesponnenheid.

Jose James & Jef Neve - For All We Know @ Radio 6 luisterpaal

Van de jonge jarde jazzcats is het Joris Posthumus ‘The New’ Quartet voor mij een van de weinigen die weten hoe een goede melodie klinkt. Hoewel de meters altijd lekker in het rood uitslaan bij deze heren was de energie dit keer mooi gedoseerd met een rustig begin en beheerste afwisseling tussen breekbare momenten en we-gaan-ervoor uitbarstingen, verder inventief pianospel van Jeroen van Vliet. Houd deze jongens in de gaten, nog liever in-het-echie dan op plaat overigens.

Joris Posthumus Quartet - The Abyss @ Radio 6 luisterpaal

Ook gehoord: Wende, in de rockmodus. Goed gedaan, maar niet mijn stiel. Verder, als een van de weinigen in de badkuip die de Maas zaal heet, bleef Jamie Lidell akoestisch redelijk overeind. Lidell liet zien waarom hij de koning van de sampler is met een mooi staaltje geloopte vocale techno, uitgefreakt maar ook beheerst. Jamie Lidell - Compass @ Radio 6 luisterpaal. Nog een klein stukje Caro Emerald gezien, die ook de handicap van de Maas zaal had, maar misschien komt een studioproject bij uitstek als haar Deleted Scenes From The Cutting Room Floor plaat gewoon beter tot z’n recht thuis op de stereo. Caro Emerald - Deleted Scenes From The Cutting Room Floor @ Radio 6 luisterpaal. En over Gil Scott Heron: wie de zin ‘Bij eerdere North Sea Jazz boekingen liet hij steeds verstek gaan, maar dit jaar gaat het echt gebeuren‘ las voelde natuurlijk al nattigheid…

Meer luistermateriaal op de Radio 6 website

vervolg met zaterdag

En we vervolgen met dag 2

zaterdag

Op de tweede dag van het North Sea Jazz stond er voor mij een uitgebalanceerd menu van soul, moderne jazz en sate met friet op het menu. Om te beginnen met de soul, hoewel Naomi Shelton & The Gospel Queens al in vroeg stadium hadden afgezegd was nog steeds de creme-de-la-creme van de New Yorkse soulscene te gast.

Lee Fields met band The Expressions gaven de aftrap voor de soul op de zaterdag met ingetogen en geperfectioneerde funky soul met onze favoriete opvolger van James Brown. Ook hier konden de stoelen in de Congo zaal aan de kant. Meer soul met Sharon Jones & The Dap Kings, en hoewel ik ze de laatste tijd al meermalen heb gezien blijven zij beter worden en ik dus terugkomen. The Dap Kings spelen net als The Expressions onberispelijk maar dan energieker en het geluid bleef ondanks de enorme afmetingen van de Nile zaal perfect. Sharon Jones en haar Dap kings gingen van langzame tranentrekkende soul (Mama don’t like my man bijna acapella) tot razendsnelle funk en het werkte allemaal. Ondertussen vergeet Sharon Jones haar gegarandeerd-succes podiumact niet met een demo jaren 60 danshypes plus een geinspireerd intermezzo Afrikaans dansen.

Sharon Jones and the Dap-Kings - I Learned The Hard Way @ Radio 6 luisterpaal

Maar er was ook jazz op het North Sea Jazz. De Noren van het Tord Gustavsen Ensemble speelden introverte kamerjazz en zolang de drummer niet toegaf aan zijn stadionrockimpulsen en lekker knisperig bleef spelen was het bloedstollend mooi. Eentje in de categorie om-in-de-gaten-te-houden: Christian Pabst Trio, een band van 3 jonge kerels op piano, drums en contrabas. Een van de eerste nummers was drum&bassige jazz zoals 4 Hero ze graag live zouden willen maken: lyrisch, om maar eens zo’n jazzwoord te gebruiken, en soulvol pianospel, stuwende baslijnen en strakke drumritmes met een goed uitgekiend geluid. Andere nummers waren iets geijktere jazz maar met dezelfde breed uitwaaierende piano, ijzerstrakke drums en no-nonse bas. Wij wachten op een vinyluitgave en een betere bandnaam.

Ook gehoord en gezien: een klein stukje The Roots, maar ook hier zorgde het gepatenteerde zwembadgeluid van de Maas zaal ervoor dat er weinig van het geluid overbleef, iets dergelijks gold voor Gilberto Gil die enkel goed hoorbaar was toen bas en percussie achter de coulissen verdween en Gilberto Gil met violist en trekzak eindelijk hoorbaar was. Ik zou zeggen vraag die sloopvergunning maar vast aan. Verder een klein stuk van het optreden van Rokia Traore gehoord in de wat statische zaal Darling. Zolang de neigingen tot obligate rock beheerst bleven voor herhaling vatbaar.

The Roots - How I Got Over @ Radio 6 luisterpaal

Meer North Sea Jazz op de Radio 6 website.

Dinsdag of woensdag nog een lege agenda? Rundfunks favoriete jazzzanger Jose James doet dan zowel de Melkweg als Tivoli aan. Ikzelf was wel benieuwd hoe Jose James zijn toch wel digitale laatste plaat in het echie op het podium ging uitvoeren en ik werd op mijn wenken bediend door een kraakheldere registratie van zijn concert in Brussel afgelopen week.

En hoe ‘t klinkt? Jose James verruilt grotendeels de rokerige jazz van zijn debuutplaat voor gepolijste soul van Blackmagic en de liedjes worden vaker uitgesponnen tot lange improvisaties. Op zich prima, maar de eerste keer dat Jose James je trakteert op wat hij echt met zijn stem kan zitten we al op 15:30 minuten en daarna moet je wachten tot de 34e minuut van het concert voor je weer op het puntje van je stoel gaat zitten. Ik heb toch een beetje het idee dat dat ligt aan wat zwakker liedjesmateriaal van zijn laatste plaat. Ondanks deze kritische noten echter nog steeds mooi.

Jose James + band
locatie: Melkweg, Amsterdam
datum: dinsdag 30 maart
aanvang: 20:00
entree: € 15,-
voorprogramma: La Melodia

locatie: Tivoli, Utrecht
datum: woensdag 31 maart
aanvang: 20:30
entree: € 15,-
voorprogramma: Ntjamrosie

Collega-dj Arne (van Funk-a-Flex) en compaan Gerben mixten een uur groovy schlager aan elkaar en wil zijn liefde voor de Schlager met je delen. Misschien niet zo van-de-straat als andere funky Duitstalige Rundfunk favorieten Die Sterne maar toch zeker een uurtje van je kostbare tijd waard. Ook leuk voor familiefeestjes! Pas dan wel op voor begeesterde ooms die ook nog een paar schlagerplaatjes van vroeger willen opzetten; na een uur is het ook wel weer mooi geweest met de schlagergekte.

Nette Typen - Wurst für die Wissenschaft by Arne78

Vergeet alles wat je kent aan latin. Wat hier volgt is heter, rauwer, opzwepender, beter en mooier dan wat je eerder gehoord hebt. Beto, die ook de compilatie van de recente Soundway verzamelaar Panama!2 deed, komt met een verslavende mix Colombiaanse en Panamese gouwe ouwe. Geloof me, hierna wil je niets anders meer.

Soundway DJ mix door Beto - Musica costeña Colombiana and típica Panameña

En er is meer! Beto maakte een maandje terug ook al een mix van muziek die uit hetzelfde hout gesneden is. Eveneens niet te versmaden.

Wat een goed oor kan doen voor een band. Phil Martin, de producer achter onder andere AIFF, Soul Snatchers, Laura Vane & The Vipertones en The Jazzinvaders, heeft pas geleden ook aan de knoppen gezeten in de studio met de Amsterdamse band Euro Cinema. Niet om onaardig te doen, maar voorheen was Euro Cinema’s geluid wel erg gelikt, zeg maar: welgemanierd en beschaafd. De souljazz die de heren nu hebben opgenomen heeft echter een lekker rauw randje zoals we het hier graag horen, met een klassieke souljazzbezetting op drums, bas, toetsen en gitaar. Normaal gesproken wens ik vrijwel elke jazzgitarist naar een afgelegen eiland zonder stroomvoorziening maar nu even niet, want zeker op de tracks Brother Lou en Brooklyn Groove blijft de gitaar netjes tussen de lijnen: geen mierzoet gesoleer en de gitaar blijft dienstbaar aan de groove. In de gaten houden deze gasten.

Beluister de tracks Brother Lou, Boogaloo en Brooklyn Groove hier

Euro Cinema speelt 17 april in de Utrechtse SJU, 15 mei in de Badcuyp in Amsterdam en 5 juni op IJazz.

*

Met al die klassieke Mulatu platen en de nieuwe Heliocentrics - Mulatu Astatke LP in het achterhoofd ging ik goed gemutst naar de Paradiso om mijn grote held Mulatu Astatke te horen spelen. De zaal was goed gevuld met muzieknerds, The Heliocentrics kwamen voor het eerste nummer zonder Mulatu op en speelden een leuke mop diepe funky jazz en toen kwam de man waar het allemaal om draaide het podium op. Hij nam plaats achter de centraal opgestelde vibrafoon, het tweede nummer zette in en hij begon met spelen. En toen hoorde je niets. Je zag de man spelen maar alleen in de verte hoorde je een geluid dat misschien afkomstig was van de vibrafoon, of was het de toetsenist?

Nu komt het wel vaker voor de het geluid van een bepaalde muzikant, en zeker bij grote bands zoals hier, niet helemaal goed te horen is. Jammer, maar kan gebeuren. Maar nu ging het om de hoofdpersoon van de avond: er stond extreem veel galm op de vibrafoon en de aanslag was nauwelijks te horen zodat er enkel een vaag ongenuanceerde vibrafoontapijt overbleef. Oftewel: degene waar om het draait en die je graag wil horen staat centraal op het podium zijn ding te doen, maar je hoort enkel een vage echo van wat hij speelt. Nu is Mulatu niet de man van de virtuoze improvisaties want ook op oude zijn platen is hij op z’n best met een paar juist geplaatste noten of akkoorden, maar ook die waren nu niet meer terug te horen.

Voor mij gaat de lol er dan wel af en gelukkig stapte Mulatu op de helft van het concert dan ook over op zijn karakteristieke Wurlitzer elektrische piano waarop hij wel goed te horen was, werden de liedjes funkier en kwam er eindelijk wat energie vanaf het podium. Een funky track van het nieuwe album Inspiration Information en wat uptempo klassiekers als Yekatit of Metche Dershe maakten toch nog wel een en ander goed, maar voor mijn idee kwam alles pas op gang bij de toegift.

Ik hoop erg dat het aan mijn eigen beleving lag of mijn plek in de zaal (zul je net zien: ik stond op zo’n locatie dat de stereo effecten van de vibrafoon door resonantie het hele geluid uitdoven) en dat andere bezoekers wel hebben genoten van dit concert, dus als je erbij was: laat je mening horen in een commentaar hieronder.

* n.b. foto is niet van het Paradiso concert, maar t lijkt aardig

En daar moet je ongeveer dit onder verstaan:

Het mooie is dat meneer Kutiman van al die losse flodders (gevonden op Youtube) ook eens nog iets coherents en funkigs kleit. En dat is slechts het begin, want er staan nog 6 andere bouwsels hier die net zo vadsig zijn.

gevonden op Melting Pot Music.

Weten wanneer je moet ophouden is ook een kunst. Leidse ska groep Ska-D-Lite gaf vrijdag 28 november een laatste concert na een 10-jarige specialisatie in zompige traditionele Jamaicaanse ska en bracht en passant daar ook hun laatste cd Ska-D-Lite Plays Dynomite uit. Hoewel de band het voorlopig voor gezien houdt ligt dat niet aan de kwaliteit van hun muziek of podiumbekwaamheid: twee uur lang vrijwel onafgebroken spelen zonder ook maar even de aandacht van een volle LVC te verliezen is toch geen teken van een slepend artiestiek sterfbed. In de 10 jaar dat Ska-D-Lite heeft bestaan - waarschijnlijk langer dan de periode van ska hoogconjunctuur in Jamaica begin jaren 60 - hebben ze hun geluid goed geperfectioneerd: een zompige en soepele groove door toetsen en ritme gitaar, versmolten tot de typische ska offbeat, en extreem strakke blazers met goedgeschreven melodieën.

Diezelfde melodieën zijn ook op de cd Ska-D-Lite Plays Dynomite het grootste wapen: van swingend tot soulvol tot simpel skankend op de offbeat. De cd bevat 23 tracks in drie secties: studiowerk; dubversies en live opnames met een hoger gehalte wat oudere of gecoverde composities. Het deel wat het voor mij doet blijft het eerste deel van voornamelijk zelfgeschreven studio opnames; de dubversies beklijven helaas niet echt en het live gedeelte klinkt live simpelweg in het echie gewoon nog veel beter. Hoewel de zang op het podium de band optilt van leuke band tot een gesmeerde ska-machine met hoge entertainment score houd ik het voor mezelf even bij de instrumentalen. Vooral een track als Bariton Rock is een bonk gecondenseerde soul door de fantastische bariton sax lijnen. Veel soulvoller dan dat wordt je ska niet, en zo zijn er nog een paar tracks zoals het Augusto Pablo achtige East Of The North Sea met natuurlijk een Melodica in de hoofdrol.

Wat ik op Plays Dynomite wel mis is het karakteristieke krakerige ska geluid. Ooit ongewild ontstaan uit gebrek aan dure geluidsapparatuur is het voor mij inmiddels een van de charmes van oude ska. We leven dan inmiddels wel een halve eeuw later en de opname techniek is nu totaal anders, toch mis ik die zompige ska esthetiek, die Ska-D-Lite live wel heeft, in het mij te heldere studiogeluid. Wie daar echter niet over struikelt houdt een sterke ska plaat over en koopt die natuurlijk hier. TA

Luister hier gedeeltes van Bariton Rock en East Of The North Sea (of meer van Plays Dynomite op myspace)

Foto’s van LVC concert op 28 november (klik voor een vergroting): Taco van der Eb

Internet doet het even niet thuis, dus met wat vertraging een recensie van het concert op 20 november in Rotown van Charles Walker & The Dynamites.

Hij had je opa kunnen zijn, Charles Walker, maar hij staat nog steeds zijn mannetje op het podium. Charles Walker is een uit de reeks soulzangers die al in de jaren 60 en 70 wat naam maakten als soulzanger maar nooit echt doorbraken en nu door jongere funkmuzikanten weer uit de mottenballen gehaald zijn (Sharon Jones, Lee Fields, Charles Bradley, Naomi Shelton Davis). Het kan natuurlijk aan de oververtegenwoordiging van Daptone artiesten liggen, maar het lijkt wel alsof deze soulzangers die in de funkhoogtijdagen nooit de hits scoorden het beter doen dan al die beroemde soulzangers die nu ook weer aan het opnemen geslagen zijn. Welke recente plaat van Marva Whitney, Spanky Wilson, Bettye Lavette of Candi Staton (uitgezonderd wellicht de laatste Al Green) is bij jou echt blijven hangen?

Maar het optreden dus. Naar het concert van Nashvillers Charles Walker & The Dynamites was ik gegaan onder het mom van: heb vanavond toch niets te doen en het is in de buurt, laten we eens zien wat ze waard zijn. Album Kaboom! bevat kwaliteits funky soul maar hoe zoiets op het podium blijft staan is natuurlijk altijd de vraag. Mijn reserves bleken echter, op het eerste instrumentale niemendalletje na, onterecht: The Dynamites hadden het halfvolle Rotown na 5 minuten al helemaal mee.

De aanstekelijke Charles Walker is niet zo jong meer maar heeft nog steeds een vette soulstem zonder rimpels. Een soort Lee Fields maar dan zonder danspasjes en pirouetjes. Verder zijn The Dynamites in geluid en precisie geen Dap-Kings, maar door de gelaagde, ellenlange, bijna epische soulnummers, die als ze ingehouden en zacht gespeeld op hun funkigst waren, bleek dat ze toch tot de top van de hedendaagse soul en funkbands behoren. Wat ons betreft moeten al die soulfans een volgende keer dus met een beter excuus aankomen of gewoon komen als deze mensen Nederland weer aan doen. TA

Vandaag in de kunstbijlage van de Volkskrant een artikel over de terugkeer van de ongepolijste soulstem. Een teken dat de mainstream ook wakker wordt? Hoewel ik de rauwe soul een warm hart toedraag ben ik het niet helemaal eens met de voorbeelden van popjournalist Gijsbert Kamer (overigens een bona fide soulliefhebber afgaande op zijn recensies): Eli Reed, James Hunter, Ryan Shaw en Raphael Saadiq. Eerste twee zijn fantastische rauwe zangers, Raphael Saadiq zweert juist bij lekker gladgestreken soul en Ryan Shaw maakt toch het soort soul voor mensen die de klepel in hun hand hebben en nog de klok niet horen.

Niet dat er niet degelijk een trend is in (en een markt voor) rauwe soul, maar de Volkskrant ziet hem op een plek waar die niet is. Geef mij dan maar Sharon Jones, Alice Russell, Lee Fields, Joseph Henry (rip), Charles Bradley, Naomi Davis, Nicole Willis, Baby Charles, The Sweet Vandals, Jimi Bell Martin (weer in de weer bij Nederlands trots The Soul Snatchers), Reverend Chunky (Keb Darge presents the New Mastersounds) en Mixmaster Wolf (Breakestra). Genoeg rauwe soul om uit te kiezen dus, en de meeste artiesten timmeren al een tijdje aan de weg om de puinhopen van jaren Whitney Houston, Earth Wind & Fire, swingbeat en R&B weg te werken.

Niet dat ik trouwens enkel rauw lust, ik ben niet de eerste die er mee komt maar gladde soul zoals gemaakt door nieuwe Stones Throw aanwinst Mayer Hawthorne is zeker niet vies. Check Just Ain’t Gonna Work Out:

Lees het hele artikel hier.

Wijze woorden en beelden van iemand die de gevaren van het vak kent: Crate Digging, het ambacht van het vinden van obscure platen, is ongezond voor de psyche, lijf en leden. Begin er alsjeblieft niet aan.

Check alle 13 tekeningen van Stefan Glerum over het gevaar van het plaatjeszoeken hier.

De funky pop van Stephanie McKay staat al een tijdje op repeat hier (Jackson Avenue of anders Say What You Feel op het aardige maar wat wisselvallige album van Australiër Katalyst), voor een post was Soul-Sides me echter al voor. Dus lees het vooral daar. Binnenkort op de dansvloer bij u in de buurt. TA

Elke scene heeft nieuwe muziek nodig om urgent te blijven, daarom is het mooi dat er tegenwoordig weer zoveel bands zijn die de oude funkgroove hebben opgepakt. Alleen: retro is leuk, maar het mooiste is toch als traditie wordt vermengd met nieuwerwetsigheid. Daarom klinkt een Amerie of een Beyonce die over een oude funkbreak zingt zo lekker, of anders wel een Jay-Z of Raekwon over een soulgroove van hedendaagse souljongens. Om dezelfde reden staat de track Puzzle van Amsterdammers Sterice Action Figures met Suzi Analogue (Philadelphia) al weer een half uur op repeat hier. Een juiste funkloop met een sappige R&B rocker is het enige wat je soms nodig hebt. TA

Check Puzzle op myspace of Future Vintage